Compassievolle portretten van de kwetsbare sekswerkers in Honduras

In 2014 was San Pedro Sula in Honduras officieel de dodelijkste stad ter wereld volgens de mondiale moordcijfers. Fotograaf Constanze Han zag beelden die de moorddadige bendeconflicten in de stad documenteerden en begon zich af te vragen over de vrouwen, zo zelden afgebeeld, die onder constante dreiging van mannelijk geweld leefden. “De vrouwen verschenen vooral in de marge, vaak pas na de dood van iemand anders”, zegt ze. “Ik wilde de levens begrijpen van vrouwen die op eigen kracht door deze gevaren heen navigeren, en ik werd vooral nieuwsgierig naar degenen die op straat werkten, omdat het moeilijk was om iemand voor te stellen die kwetsbaarder was voor schade.”

Bijna tien jaar later, in 2023, bezocht Han Honduras voor zichzelf. Xiomara Castro, de eerste vrouwelijke president van het land, was het jaar daarvoor verkozen, en het voelde als een goed moment om foto’s te gaan maken die de verhalen benadrukken van vrouwen, van wie velen transgender zijn, die hun gevaarlijke leven leiden als sekswerkers in de straten van San Pedro Sula en Tegucigalpa. Ze fotografeerde de vrouwen die ze in 2023 en 2024 thuis en op straat ontmoette. Wij zijn ook vrouwen is de resulterende portretserie. Het leidende principe was eenvoudig en serieus. “(Ik wilde) elke impuls loslaten om vooraf een verhaal vorm te geven en in plaats daarvan het project met nieuwsgierigheid benaderen, aandachtig naar de vrouwen luisteren en hun ervaringen de weg laten wijzen”, legt ze uit.

Hij maakte contact met zijn onderdanen via collectieven die door voormalige sekswerkers waren opgericht om vrouwen in de industrie te ondersteunen, vaak met de nadruk op transinclusiviteit. “In Honduras zijn de levens van transvrouwen en sekswerkers nauw met elkaar verbonden vanwege de wijdverbreide discriminatie”, legt Han uit. Vrouwen opereerden vanuit vooroordelen en waren onderworpen aan de bekrompen belangen van buitenstaanders en waren terecht op hun hoede. De week voordat ze begon, had een plaatselijke krant groepen vrouwen overreden terwijl ze aan het werk waren, ze in het geheim met een telefoon gefotografeerd en een sensationeel, vernietigend verhaal gepubliceerd waarin ze werden getypeerd als gedegenereerd en ziek. “Het was zeer respectloos en schadelijk”, zegt Han. “Toen ik kort daarna aankwam, was het volkomen logisch dat sommige vrouwen zich er nog steeds door gekwetst voelden. Het kostte tijd om het vertrouwen op te bouwen dat ik niet hetzelfde zou doen. Omdat ik wist hoe onvoorspelbaar en emotioneel veeleisend hun werk kan zijn, probeerde ik hun tempo te volgen en de dingen op hun eigen voorwaarden te laten verlopen, met geduld.”

Terwijl ze aan También Somos Mujeres werkte, verzamelde Han de verhalen van de vrouwen die ze fotografeerde. Velen steunden gezinnen en werkten op straat, met groot risico voor hun persoonlijke veiligheid. Ze hadden andere vrouwen gekend die waren aangevallen, beroofd en zelfs vermoord. Monse in San Pedro Sula zei Han: “Vanaf het moment dat ik begon tot nu toe is het nog steeds eng. Sommige cliënten zijn niet bij hun volle verstand, dronken of gebruiken drugs. Je gaat op zoek naar geld, niet omdat je dat wilt, maar uit noodzaak. We nemen altijd voorzorgsmaatregelen. Je weet nooit wat gewelddadige mannen je kunnen aandoen, maar we doen ons best om onszelf te beschermen in plaats van onszelf. Niemand helpt ons zomaar. En God.” Sara, ook in San Pedro Sula, zorgt overdag voor haar zieke moeder en grootmoeder en werkt ’s nachts op straat. Ze zei tegen Han: ‘In ons werk verwachten we gewoon dat we doodgaan.’

Hun verhalen zijn aangrijpend en hun moed vernederend. Terwijl velen spraken over de maatschappelijke schaamte en het stigma rond hun werk, was een van Han’s blijvende herinneringen aan de vrouwen die ze in Honduras ontmoette de wederzijdse steun binnen hun zelfgevormde netwerk. “Ik was ook verrast door de verbondenheid van de vrouwen, zelfs tussen steden”, zegt ze. “Hun levens zijn nauw met elkaar verweven door middel van vriendschappen, allianties en af ​​en toe een beetje drama. Toen ik regelde om Erica en haar baby te fotograferen in haar huis in Villanueva, ontdekte ik dat ze samenwoonde met Scarlett, een transvrouw die in hetzelfde gebied werkte. Hun dynamiek deed me vaak denken aan vrouwen die een werkplek delen, zoals een winkel of een informele salon, vol met kleine dagelijkse onderhandelingen.”

Haar ultieme hoop voor También Somos Mujeres is dat de serie kan bijdragen aan een breder gesprek in Honduras dat “de zaken in de richting kan helpen bewegen waarin vrouwen krijgen wat ze willen … veiligheid, bescherming, respect en gelijkheid.”